W.O.P. - Willem Tiemens ( Wumme )

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

W.O.P.

Historie
 WONDERLAND OF PARADISE. 

1967-1969.
Nadat Edwin Konings en ik uit Double Explosion waren gestapt, nam Edwin contact op met Daan Sahuleka. Hij wou wel een band met ons beginnen en er werd een afspraak gemaakt in discotheek Studio Rene. Het klikte tussen ons drieën direct. Onze oefenruimte bestond toen uit een gedeelte van een kippenhok, dat al spoedig plaats zou maken voor boerderij de “Grote Horst’’ in de Brinkheurne.

Er werden tweedehands versterkers op afbetaling gekocht en Joop Wassink werd onze manager en stond tevens borg voor het geheel. Wij traden een aantal keren op en kregen een beetje naamsbekendheid. Joop was echter in het verleden manager van dansorkesten geweest en had ondanks goede bedoelingen niet zoveel connecties in de popmuziek. Een paar maanden later kwamen wij in contact met Bertus Stemerdink, [overleden] met de bijnaam “Bats’’, een bekend manager/organisator in de Winterswijkse popscene. Hij was razend enthousiast en wou ons wel managen. Wij kregen een professionele installatie, een mooie oefenruimte in sociëteit de Eendracht, er werden groepsfoto’s gemaakt en optredens geregeld. Wij waren helemaal in de wolken met zo’n man. Aanvankelijk speelden wij een mengelmoes van blues en popcovers, maar daar kwam snel verandering in toen wij Hey Joe van Jimi Hendrix hoorden.

Helemaal gek werden we door deze sound en toen de L.P. Are you Experienced uitkwam zei Daan;”Jongens, deze muziek wil ik maken’! Aangevuld met nummers van Cream en een paar van John Mayall’s Bluesbreakers werd deze vooruitstrevende muziek door ons gespeeld. Tijdens het oefenen werd er regelmatig gevloekt en gescholden, want deze muziek was niet makkelijk, maar na de tijd waren wij altijd weer dikke vrienden en werd er gelachen. De optredens volgden regelmatig en Bats was er voor om ons trio uit te breidden met een vierde man/vrouw. Er volgde een auditie en André Sendatzki werd de nieuwe begeleidingsgitarist. Ondertussen hadden we ook een eigen lichtshow met stroboscoop en een vloeistofprojector, iets wat voor die tijd uniek was.

     

Wij stonden in grote clubs in Duitsland [Metropole, Marl, Kino, Kamen] met drie ‘’beatgirls, die op het podium meedansten en hadden voorprogramma’s met klinkende namen zoals ‘’Frederick und die Rangers’’, die helemaal onder de indruk waren van Daan zijn gitaarspel, net als het publiek. In Nederland speelden we in diverse grotere steden, dit kwam mede door organisatiebureau Rein Muntiga uit Arnhem, die ook boekingen voor ons deed. Deetje van de Riet van sociëteit de Eendracht verzocht ons door ruimtegebrek om een andere oefenruimte te zoeken en via de pastoor konden wij de kelder van het parochiehuis huren. Dit was een openbaring, we konden onze spullen laten staan en al spoedig werd het een ruimte waar feesten van vrienden werden gehouden en in de vakanties was het een komen en gaan van muzikanten. Er werd gejamd en akkoorden uitgewisseld, iets waar iedereen van profiteerde. 

Conservatoriumstudenten zoals Toon Schenk en Rini Wikkerink speelden samen met Daan, David Pietersz, de gebroeders Tetelepta en vele anderen. Voor mij was het een leerschool om diverse stijlen van muziek te leren spelen Toen Bats op een avond de oefenruimte binnen kwam met het verhaal dat wij voor het voorprogramma van Jimi Hendrix gevraagd waren, gingen we uit onze bol. Maar toen Bats zei dat hij nee gezegd had omdat er geen gage aan verbonden was, stonden we elkaar met verbazing aan te kijken en was de teleurstelling groot. Zelf maakte geld ons niks uit, het was de spelvreugde en vriendschap wat belangrijk was. In 1969 ging de band door intriges en roddels van buitenaf uit elkaar en werd de installatie verkocht. De witte Marshall versterker van Daan [dezelfde als Jimi Hendrix had] ging naar Jan Akkerman, en de kelder werd door Bats omgetoverd tot discotheek “Sjoerds Corner’’.
 
 
 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu